III./IX. ve IV./X. yüzyıl, hadis ilminin gidişatını daha iyi anlama açısından önem arzet-mektedir. İlgili dönemlerde Bağdat siyasi ve ilmi açıdan merkezi bir konuma sahipti. Bu-rada Katîatü’d-dakîk mahallesinde yaşayan Ebû Bekr el-Katîî (v. 368/979), döneminde “müsnidü’l-Irâk” unvanıyla tanınmıştır. O, muhaddis kimliğinin yanı sıra zâhid bir kişiliğe sahiptir. Ayrıca Ahmed b. Hanbel’in (v. 241/855) Müsned’inin tamamını Abdullah b. Ahmed’den (v. 290/903) dinleyen ve rivayet eden tek râvidir. Ancak Katîî’nin Müsned’e yaptığı iddia edilen ziyâdeler/ilâveler tartışma konusu olmuş, ziyâde yaptığı hususunda ulemâ ittifak etmiş ancak bu ziyâdelerin sayısı hakkında farklı görüşler ileri sürülmüştür. Bunlar arasında İbn Hacer el-Askalânî’nin (v. 852/1449) tespitiyle de uyumlu olan Züheyr en-Nâsır v...
Osmanlı dönemi Arap edebiyatı tarihi açısından araştırılmayı
bekleyen bir dönemdir. Bu dönem çok az araştırmaya konu olmuş bir
dönem olması yanında bazı Arap edebiyatı tarihçileri tarafından çöküş,
gerileme vb. ifadelerle vasıflanmıştır. Osmanlı döneminin maruz kaldığı
bu politika sebebiyle bu dönemde yaşamış bir ismin çalışılmasına karar
verilmiştir. Öyle ki çalışmamızın konusu ülkemizde herhangi bir
çalışmaya konu olmamış olan Muhammed Sabbân ve onun mecaza
yaklaşımı olarak belirlenmiştir. Çalışmamız iki bölümden oluşmaktadır.
İlk bölümde Sabbân’ın yaşadığı dönemin konjonktürel şartları, hayatı ve
eserleri hakkında bilgi verilmiş; ikinci bölümde ise mecaza dair görüşleri
ve mecazî ifadelerin vaz‘ı meselesi ele alınmıştır.