Amaç: Bu araştırmanın amacı hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamalara ilişkin görüşlerini belirlemektir. Yöntem: Tanımlayıcı türdeki araştırmanın evrenini, 20 Aralık 2019-15 Ocak 2020 tarihleri arasında Türkiye’nin güneyindeki bir devlet üniversitesinin hemşirelik bölümü ikinci, üçüncü ve dördüncü sınıfında öğrenim gören öğrenciler (N=695), örneklemini ise 252 öğrenci oluşturmaktadır. Veriler, Kişisel Bilgi Formu ve Hemşirelik Öğrencilerinin Klinik Uygulamalara İlişkin Görüşleri Anketi ile toplandı. Analizler yüzde, frekans, ortalama, standart sapma ve Pearson Kikare testiyle değerlendirildi. Bulgular: Öğrencilerin yaş ortalaması 21.04±1.32’dir. Öğrencilerin hemşirelik mesleğini seçme nedeni olarak ilk sırada, kolay iş bulma imkanının (%64.7)geldiği belirlendi.Öğrencilerin%58.7’siklinikuygulamalarsırasındaöğretimelemanıile sorun yaşadığını belirtti. Öğrencilerin klinik uygulamalarda öğretim elemanlarından beklentileri, klinikte vakaları uygunörnekle açıklamaları(%98.8),öğrenciyihastabaşında eleştirmemeleri, rencideetmemeleri (%98),adilbiryaklaşımsergilemeleri(%98)olarakbelirlendi.Kolayişbulma, iyi para kazanma ve aile isteği nedenleriyle hemşirelik mesleğini seçme ile cinsiyet arasında istatistiksel olarak anlamlı zayıf ilişki olduğu saptandı (p<0.05). Kolay iş bulma ve insanlara yardım etme isteği nedeniyle hemşirelik mesleğini seçme ile sınıf düzeyleri arasında istatistiksel olarakanlamlızayıf ilişki olduğu saptandı (p<0.05). Klinik uygulamalar sırasında hastanın tedavi ve bakım uygulamalarını öğretim elemanı ile birlikte yapmayı isteme durumu ile sınıf düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı zayıf ilişki olduğu belirlendi (p<0.05). Ayrıca klinik uygulamalar sırasında öğretim elemanı ile sorunlar yaşama durumu ile yaş ve sınıf düzeyleri arasında da istatistiksel olarak anlamlı zayıf ilişki olduğu belirlendi (p<0.05). Sonuç:Öğretim elemanlarının klinikeğitimdeöğrencilerianlamayadayalıyaklaşımsergilemeleri, öğrencilerinmotivasyonlarını artırıcı etkileşimlerde bulunmaları ve öğrenci değerlendirmelerini objektif kriterlere göre yapmaları önerilmektedir. Öğrenci hemşireler uygun klinik öğrenme fırsatları ve deneyimlerini kapsayacak şekilde öğrenme modelleriyle desteklenmelidir.