Huntington, katılımı politikacılar dışında kalan halkın siyasal kararları etki- leme çabaları olarak tanımlamaktadır (Huntington ve Nelson, 1976:4). Hal- kın siyaseti etkileme çabaları ise farklı düzey ve boyutlarda gerçekleşmekte- dir. Dahl (Dahl, 1969:57) siyasal katılımın boyutlarını ilgi, önemseme, bilgi ve eylem olarak sıralamıştır. Milbrath (Milbarth, 1965:18-20) ise katılımın bo- yutlarını gözlemci eylemler, aracı eylemler ve siyasal mücadeleye yönelik ey- lemler olarak göstermiştir. Bu bağlamda yapılan çalışma, siyasete katılmanın farklı bir türü olan toplumsal hareketleri merkeze almıştır. Toplumsal hare- ketler, siyasete katılmanın eylemsel bir formunu oluşturmaktadır. Toplumsal hareketler yazını, ortaya çıkan eylemlerin ve sokak hareketlerinin çerçevelenmesi için geniş bir teorik alt yapı sunmaktadır. Toplumsal hare- ketlerin açıklanması ve toplumsal hareket teorilerinin gelişmesi, toplumsal formlarda meydana gelen kırılmalardan çıkarılmaktadır. Toplumsal forma- larda meydana gelen kırılmalar ise sosyoekonomik koşulların değişmesi ile yakından ilgilidir. Toplumsal hareketlerin tarihine bakıldığında her toplu- mun kendine ait geliştirdiği kültür ve sosyoekonomik koşullar dahilinde ha- reketlerin de değiştiği görülmektedir. Toplumsal hareketler ile hareketlerin başladığı ülkenin siyasal sistemi, demokratik yapısı, hukuk sistemi, katılma biçimleri arasında yakından bir ilişki vardır. Bu yüzden toplumsal hareketleri sınıflandırmak ve çeşitli toplumlarda ortaya çıkan eylemleri toplumsal hare- ket kavramsallaştırmasından yorumlamak kolay olmamıştır. Bu zorluğa rağ- men eylemlerin toplumsal hareket olarak kavramsallaştırılmasında birtakım ortaklıklar keşfedilmiştir. Bunlar; aktörler, talepler, çatışmalar, hareketler ya da eylem repertuvarıdır.