Dijitalleşen çağın yeni medya ortamlarında iletişim yöntemleri gün geçtikçe değişime
uğramaktadır. İnternet erişiminin yaygınlaşması kullanıcılar arasındaki etkileşim sıklığının artmasında
önemli rol oynamıştır. Sosyal ağlarda üretilen içerikler eğlence, bilgi paylaşımı, haber edinme gibi farklı
amaçlar doğrultusunda çeşitlense de gerçekleştirilen kimi paylaşımların etik, ahlaki ve yasal boyutunda
doğrudan kişilik hakkı ihlallerine rastlanabilmektedir. Özellikle yeni medyada bir ebeveyn pratiği olarak
karşımıza çıkan sharenting (paylaşanababalık) kavramı son yılların iletişim çalışmaları özelinde öne
çıkan bağlamıyla gittikçe tartışma alanı genişleyen bir konuma yerleşmiştir. Bu kavram, çocukların
hassas bilgilerine ebeveynleri tarafından yaygınlık kazandırılması sorunsalını tanımlamaktadır.
Ebeveynler çocuklarının kişisel verilerini kimi zaman belirli bir amaç doğrultusunda kimi zaman ise
farkında dahi olmadan internet ortamlarında ve özellikle sosyal ağlarda kamuya açık olarak
paylaşmaktadır. Bu durum çocukların güvenliklerini hem sosyal yaşamlarında hem de dijital
ortamlarında tehlikeye açık hale getirebilmektedir. Bu durum bakım sorumluluğunda birincil konumda
yer alan ebeveynler tarafından gerçekleştirildiğinde ise sorun alanının bağlamı genişlemektedir. Bu
çalışma yeni medya ortamlarında özellikle sosyal paylaşım ağları arasından Instagram’da yer alan dijital
ebeveynlerin çocuklar özelinde gerçekleştirdikleri gönderiler arasında; hak ihlallerinin olup olmadığını,
ebeveyn sorumluluğunun etik yanını ve varsa mahremiyetin kamusal paylaşıma açık hale gelmesi
yönündeki sorunsalları kapsamlı olarak değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu amaca yönelik olarak
yapılan ebeveyn gönderileri araştırmalarında beş dijital ebeveyn yaklaşımı belirlenmiştir. Bunlar; sosyal olumlanma beklentisi, bilgi paylaşımı, ticari kazanç sağlama, farkındalık yaratma ve ben odaklı dijital ebeveyn yaklaşımlarıdır. Bu yaklaşımlar Petronio’nun İletişim Mahremiyet Yönetimi Teorisi referans alınarak mahremiyet, kimlik, tüketim ve kişisel kamusal alan başta olmak üzere art alanındaki faktörler etrafında derinleştirilmiştir. Bu yapılırken Teun A. Van Dijk’ın söylem analizinden yararlanılarak seçilen beş dijital ebeveynin sharenting temelli gönderileri makro ve mikro yapılar etrafında analiz edilmiştir. Böylelikle sharenting olgusunun içerdiği olanak ve riskler derinlemesine incelenerek çocuklar ile ilgili kamuya açık paylaşılan verilerin çok boyutlu bir yapıya sahip olduğu ortaya konulmuştur.