Yasal ve ahlâkî açılardan “çocuk işçiliği” kavramı uygun görülmemekle birlikte gerek ülkemizde gerekse dünyada gözden kaçırılmayacak bir gerçekliktir. Çocuk işçiliğinin önlenmesine yönelik geliştirilen politikalara rağmen ülkelerin ekonomik, sosyal ve kültürel özelliklerine ve yasal mevzuatları pratiğe dönüştürülebilme kapasitelerine göre bu sorun var olmaya devam etmektedir. Bu çalışmada, çocuk işçiliğinin nedenleri ve önlenmesine yönelik politika tedbirleri incelenmektedir. Günümüzde neo-liberal iktisat politikalarının etkilerini arttırdığı bir süreçte sosyal devletin sosyal koruma özellikleri zayıflamış, Covid-19 ile birlikte güvencesiz ve esnek çalışma modelleri daha fazla yaygınlaşmış, ekonomik krizlerle birlikte yoksulluk ve işsizlik, ülke içi ve bölgesel çatışmalarla göç olgusu belirgin hale gelmiştir. Bu gelişmeler, Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde başta olmak üzere çocuk işçiliği sorununun analizini yeniden gerekli kılmış, çalışma Covid-19 sonrasında ortaya çıkan genel durumu değerlendirmeyi amaçlamıştır.