Kentler, kuruldukları günden itibaren politik, coğrafi, beşerî, ekonomik değişkenlerin etkisiyle biçimlenen dinamik oluşumlardır. Gelişen bilgi ve teknolojinin sağladığı imkanlarla, modern üslup ve biçimlerde şekillenen tasarımların kentsel alanlarda görülmeye başlaması, kentlerin dinamik yapısına daha da hız kazandırmıştır. Ancak mevcut kentsel doku ve yapılaşma biçimlerinden bağımsız olarak üretilen bu tasarımlar sonucunda, kentsel çevrelerin özgün ögeleri kaybolmaya, yeni üretilen kent parçaları aynılaşmaya ve standartlaşmaya başlamıştır. Buna rağmen insan ve doğal çevrenin etkileşiminden meydana gelen kentler, farklı toplumsal ihtiyaçlar ve bu ihtiyaçların gerektirdiği mekânsal organizasyonlar sonucunda farklılaşmaktadır. Kentsel mekânın biçimlenmesinde en önemli değişken olan kullanıcının, sahip olduğu değerleri kentsel dokuya aktarması ve özgün ögeler kazandırması ise tarihsel bir sürecin sonucudur. Bu bağlamda kent dokusunun hangi süreçlerden geçerek farklılaştığı ve bu süreçlerin nasıl bir çözümleme ile ortaya koyulacağı sorusu ortaya çıkmaktadır. Kentsel karakterin tanımı ve tarihselliği üzerine teorik ve metodolojik bir çerçeve sunmayı amaçlayan bu çalışmada, kentsel mekânın değişimi tartışılacaktır. Çalışmanın yöntem bölümünde kentsel mekânın değişim süreçlerini analiz etmeyi sağlayan kentsel morfoloji bilimi ve Conzen tarafından geliştirilen “gelişme döngüleri” ele alınacaktır. Şehirlerde farklı dönemlere ait özgün değerlerin görüldüğü ve tarihsel bir sürecin ürünü olan en önemli alanlar olan tarihi kent merkezleri, araştırmanın teorik çerçevesi açısından önemlidir. Eski Keresteciler Çarşısı (İzmir) örnek alanında gerçekleştirilen bu çalışmanın, benzer alanlarda yürütülecek araştırmalar için yol gösterici olması amaçlanmaktadır.