Aim: The present study aimed to evaluate general and pediatric dentists' attitudes and behaviors toward pediatric patients in Türkiye.
Method: This cross-sectional survey was conducted between October 2019 and February 2020. The questionnaire form consists of multiple-choice and open-ended questions. Standard descriptive statistics were conducted. A chi-square test was used to compare the groups.
Findings: General dentists exhibit limited utilization of radiography procedures, tend to prescribe fluoride tablets more frequently, while also demonstrating infrequent application of placeholders and child prostheses (p<0.01). It has been determined that pediatric dentists employ rubber dam isolation, apply stainless steel crowns, and conduct endodontic interventions on primary and young permanent teeth significantly more (p<0.01). It was observed that both groups had the most cooperation problems during the treatment of pediatric patients.
Conclusions: Pediatric dentists perform applications in their clinics that include pediatric crowns, atraumatic restorative techniques, traumatic dental injuries, endodontic treatments for primary teeth, and treatment of individuals with special needs under general anesthesia more frequently. In addition to the similarities and differences in their clinical practices, both groups are aware of the high number of pediatric patients with oral and dental health problems and need more development in theory and practice. Whether they are specialists or not, it is important to increase the knowledge, experience, and motivation levels of dentists and improve their working conditions both during their education and after graduation to increase their competence in dealing with pediatric patients and directing their behaviors.

Amaç: Bu çalışmanın amacı Türkiye&#039;deki genel ve çocuk diş hekimlerinin çocuk hastalara yönelik tutum ve davranışlarını
değerlendirmektir.
Yöntem: Ekim 2019 ile Şubat 2020 tarihleri arasında gerçekleştirilen kesitsel çalışmaya Türkiye&#039;de özel veya kamu kurumlarında
çalışan genel ve çocuk diş hekimleri dahil edildi. Anket formu çoktan seçmeli ve açık uçlu sorulardan oluşturuldu. Standart
tanımlayıcı istatistikler yapıldı. Grupların ankete yanıtlarını karşılaştırmak için ki-kare testi kullanıldı.
Bulgular: İstatistiksel olarak anlamlı bulgular, genel diş hekimlerinin radyografi prosedürlerini sınırlı düzeyde kullandığını, florür
tabletlerini daha sık reçete etme eğiliminde olduğunu, aynı zamanda yer tutucuları ve çocuk protezlerini seyrek olarak uyguladığını
göstermektedir (p<0,01). Çocuk diş hekimlerinin, lastik örtü izolasyonunu daha fazla kullandığı, paslanmaz çelik kronları daha sık
uyguladığı, süt ve genç kalıcı dişlere endodontik girişimlerde daha fazla bulunduğu belirlenmiştir (p<0,01). Çocuk hastaların tedavisi
sırasında her iki grubun da en fazla kooperasyon sorunu yaşadığı tespit edilmiştir.
Sonuç: Çocuk diş hekimleri; genel diş hekimlerine göre çocuklarda kron kaplamalar, atravmatik restoratif teknik, travmatik dental
yaralanmalar, süt dişlerinde endodontik tedaviler, genel anestezi altında özel gereksinimli bireylerin tedavisi konularını kapsayan
uygulamaları kliniklerinde daha sık gerçekleştirmektedir. Klinik uygulamalarındaki benzerlik ve farklılıkların yanısıra her iki grup da
ağız ve diş sağlığı problemleri bulunan çocuk hasta sayısının fazlalığının farkındadır ve teorik ve pratik yönden daha fazla gelişime
ihtiyaç duymaktadır. Uzmanlığı olsun veya olmasın, diş hekimlerinin çocuk hastalarla ilgilenme ve davranışlarını yönlendirme
konusundaki yetkinliğini arttırmak için hem eğitimleri sırasında hem de mezuniyet sonrasında bilgi, deneyim ve motivasyon
düzeylerinin arttırılması ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi önemlidir.