Yaşam süresinin uzamasına bağlı olarak toplumumuzda kronik hastalıkların insidansı giderek artmaktadır. Bulaşıcı bir hastalık olmamasına rağmen ülkemizde dahil tüm dünyada görülme sıklığında sürekli artış gösteren kronik hastalıklardan biri de diyabettir. 21. yüzyılın epidemisi olarak nitelendirilen diyabet; tedavi, bakım ve komplikasyonları sebebi ile bireye, aileye ve topluma yük getiren, kronik hastalıklar içerisinde önemli bir yere sahip bir hastalık haline gelmektedir (Yıldırım, Hacıhasanoğlu, Bozdemir, Hacıhasanoğlu Aşılar, 2020; Zheng, Ley, Hu, 2018; Samancığlu, 2016).
International Diabetes Federation (IDF) 2021 yılı verilerine göre; dünyada yaklaşık 537 milyon yetişkinin diyabetle yaşadığı belirtilmektedir. Bu sayının 2030 yılına kadar 643 milyona, 2045 yılına kadar ise 783 milyona çıkacağı tahmin edilmektedir. IDF 2021 yılı Türkiye verilerine göre ise; diyabetin yetişkin popülasyonda görülme sıklığı %15.9 olup bu oranın 9 milyon yetişkine karşılık geldiği, bu sayının 2045 yılında 13.4 milyona ulaşacağı tahmin edilmektedir (IDF, 2021). Dünyada ve ülkemizde diyabet vakalarının, %90-95’ini Tip 2 diyabet oluşturmaktadır. Diyabet tanısı almış bireylerin hastalık ve semptomlarını kontrol altında tutabilmek; kan glukoz seviyesinin düzenli takibini, tıbbi beslenme tedavisini, düzenli egzersiz programını, diyabet eğitimini, oral antidiyabetik ajan ve insülin kullanımını gerektirmektedir. Tip 2 diyabetli bireylerde oral antidiyabetik ajan kullanımı, tıbbi beslenme tedavisi ve düzenli egzersiz programına rağmen glisemik kontrol sağlanamadığında insülin kullanımına geçilmektedir. Ancak yapılan çalışmalar sonucunda Tip 2 diyabetli bireylerin tanı konulmasını takiben on yıl içerisinde insüline bağımlı hale geldiği belirlenmiştir (Zheng, vd., 2018; American Diabetes Association, 2019).
Hasta ile en uzun süre birlikte olan meslek grubunun hemşireler olması, hemşirelerin hastaları daha iyi gözlemleyebilmesini ve baş etme yöntemlerini daha iyi bilmelerini sağlamaktadır. Bu sebeple korku ve ağrının giderilmesinde hemşireler vazgeçilmez bir role sahiptir. Hemşirelerin korku ve ağrı yönetiminde ilaç dışı yöntemleri
kullanacak olan kişiler olması bağımsız rollerini gerçekleştirmeleri adına son derece önemlidir. Bu nedenle hemşirelerin bağımsız rollerini gerçekleştirebilmeleri için korkuyu ve ağrıyı tespit etmeleri, yönetiminde nonfarmakolojik yöntemleri kullanmaları son derece önemlidir (American Diabetes Association, 2019; Meeker, Finnell, Othman, 2011).