Kanserin pediatrik popülasyonda nadir görüldüğü düşünülse
de, bu gruptaki tüm neoplazmların %1'ini oluşturmakta ve yaklaşık
olarak 15 yaş altı her 408 kişide bir görülmektedir. Pediatrik
popülasyonda kazalardan sonra hala ikinci sıradaki ölüm nedenidir
(Ward, vd. 2014). Dünya genelinde çeşitli popülasyonlar arasındaki
mukozit görülme sıklığı birbirinden farklıdır. Diagnozundaki skorlama
çeşitliliğinden dolayı yapılan çalışmalardaki dağılım heterojendir
(Shetty, vd. 2022).
Oral mukozit, sıklıkla kanser tedavisinde alınan kemoterapi ve
radyoterapiden veya her ikisinden sonra görülen; özefagus, mide ve
bağırsak gibi sindirim sisteminin mukoza zarlarını etkileyen
inflamatuar bir süreçtir. Oral mukozitin insidansı alınan doz sayısına,
sıklığına ve tedavi rejimine bağlıdır. Pediatrik popülasyon oral
mukozit geliştirmeye daha yatkın olup, daha küçük çocuklarda
kemoterapi kaynaklı görülme olasılığı daha yüksektir. Kemoterapi
alan hastaların yaklaşık %40'ı oral bölgeyi etkileyen yan etkiler
göstermektedir; bu oran 12 yaş altı çocuklarda %90'ın üzerine
çıkmaktadır. Oral mukozitin şiddetli vakaları, kanser tedavisinin kısmi
veya tam kesintiye uğramasında belirleyici bir faktör olabilmektedir.
Kanser tedavisinin başlangıcından oral mukozitlerin ortaya çıkmasına
kadar geçen süre hasta prognozunda etkili rol oynamaktadır
(Damascena, vd. 2020).
Son yıllarda yapılan çalışmalarla oral mukozitin yalnızca
bireysel bir problem olmadığı; artan tıbbi malzeme (örn beslenme
tüpü), güçlü analjezik ve antibiyotik kullanımı, uzun hastane yatışları
ve ek konsültasyon ihtiyaçlarıyla sağlık harcamalarında önemli bir
artışa neden olduğu gözlenmiştir (Rodrigues-Oliveira, vd. 2021).