Bu çalışma, Türkiye’nin Akdeniz Bölgesi’nde yer alan Mersin ili örneğinde, tarımsal sulama göletlerinin bölgesel iklim, bitki örtüsü ve su kaynakları üzerindeki uzun vadeli etkilerini uydu görüntüleri ve meteorolojik verilerle incelemektedir. Çalışmanın metodolojisi, 1985-2023 yılları arasındaki Landsat uydu verileri ile meteorolojik veri setlerinin entegrasyonuna dayanmaktadır. Arazi sınıflandırması için nesne tabanlı görüntü işleme teknikleri kullanılarak bitki örtüsünün ve su kütlelerinin değişimleri haritalanmış, sınıflandırma doğruluğu hata matrisi ve farklı doğruluk metrikleriyle değerlendirilmiştir. Ayrıca, kuraklık analizinde Standartlaştırılmış Yağış İndeksi kullanılarak Mann-Kendall, Spearman Rho ve Sen Slope gibi trend analiz yöntemleriyle kuraklık eğilimleri incelenmiştir. Sonuçlar, 1985 yılında 51 olan sulama göleti sayısının 2023'te 1935’e çıktığını ve bu artışın NDVI değerlerindeki yükselişle birlikte bitki örtüsünün korunmasına katkı sağladığını ortaya koymaktadır. Kuraklık analizleri, çalışma bölgesinde kurak dönemlerin bitki örtüsüne olan olumsuz etkilerinin sulama göletleri sayesinde azaldığını göstermektedir. Özellikle mikro iklim üzerinde düzenleyici bir etkisi olan bu göletler, yarı kurak bölgelerde tarımsal üretim sürdürülebilirliği için stratejik bir su yönetimi aracı olarak değerlendirilmektedir. Bu bulgular, tarımsal sulama göletlerinin su kaynaklarının sürdürülebilir yönetimi, iklim değişikliği ile mücadele ve çevresel direnci artırma gibi konularda önemli bir potansiyele sahip olduğunu göstermektedir. Bu kapsamda, yarı kurak ve kurak bölgelerde sulama göletlerinin sayısının artırılması ve bu yapıların planlamasında iklim dostu yaklaşımlar benimsenmesi önerilmektedir.

This study examines the long-term effects of agricultural irrigation ponds on regional climate, vegetation cover, and water resources in the Mersin province, located in Turkey's Mediterranean region, using satellite imagery and meteorological data. The methodology of the study is based on the integration of Landsat satellite data and meteorological datasets from 1985 to 2023. Object-based image processing techniques were employed for land classification to map changes in vegetation and water bodies, and classification accuracy was evaluated using an error matrix and various accuracy metrics. Additionally, drought trends were analyzed using the Standardized Precipitation Index and trend analysis methods such as Mann-Kendall, Spearman Rho, and Sen's Slope. The results reveal that the number of irrigation ponds increased from 51 in 1985 to 1,935 in 2023, contributing to the preservation of vegetation cover as indicated by rising NDVI values. Drought analyses indicate that the adverse effects of drought periods on vegetation cover have been mitigated by these irrigation ponds in the study region. These ponds, with their regulatory effect on the microclimate, are considered a strategic water management tool for the sustainability of agricultural production in semi-arid regions. The findings demonstrate the significant potential of agricultural irrigation ponds for sustainable water resource management, climate change mitigation, and environmental resilience. In this context, it is recommended to increase the number of irrigation ponds in semi-arid and arid regions and adopt climate-friendly approaches in the planning of these structures.