Amerikalı filozof Graham Harman (d. 1968) nesne yönelimli ontoloji (kısaca NEYO) adını verdiği
felsefesinde metafor ve mimesis kavramlarına yeni işlevler kazandırıyor. Her şeyi nesneler ve
nitelikler arasındaki gerilimle açıklama iddiasındaki bu felsefede metafor, estetik deneyim
üretiminin olanaklı yollarından birine dönüşürken mimesis, söz konusu üretimin olmazsa olmaz
koşulu hâline geliyor. Fenomenoloji geleneğinden beslenerek düşüncesini olgunlaştıran Harman’a
göre gerçeğe erişmenin dolaylı da olsa tek yolu estetik deneyimden geçtiği için bu iki kavram,
felsefi araştırmanın merkezine yerleşiyor. Metafor, duyusal nesnelerle, yani ancak gerçek bir
nesneyle karşılaşmaya bağlı olarak var olan nesneler ile duyusal nitelikler arasındaki gerilimi
kullanarak gerçek bir nesneyi ima etme becerisi olarak tanımlanıyor. Mimesis ya da taklit ise saklı
hâlde bulunan, geri çekilen, kendini esirgeyen gerçek nesnenin yerini alma, o gerçek nesneye
dönüşme zorunluluğu olarak yeniden anlamlandırılıyor. Harman, böylece klasik mimesis
anlayışlarının karşısına yeni bir taklit modeli çıkarıyor. Bu makale, düşünürün “A New Sense of
Mimesis” (Yeni Bir Mimesis Anlayışı) yazısından hareketle söz konusu modeli tartışmaya açıyor.
Ayrıca Harman’ın yeni modelden yola çıkarak ironiye getirdiği sert eleştirinin bizzat modelin
işleyişiyle çelişen yönünü göstermeye çalışıyor.

American philosopher Graham Harman (b. 1968), in his philosophy called Object-Oriented
Ontology (abbr. OOO), assigns new functions to the classical notions of metaphor and mimesis. In
this new philosophical endeavor, which claims to explain everything through the tension between
objects and their qualities, metaphor becomes one of the possible ways of producing aesthetic
experience, while mimesis becomes the sine qua non of this production. For Harman, whose
thinking has matured by drawing on the tradition of phenomenology, these two notions become
central to philosophical inquiry because the only way to access reality, even if indirectly, is through
aesthetic experience. Metaphor is defined as the ability to allude to a real object by exploiting the
tension between sensual objects—objects that exist only through encounter with real objects—and
sensual qualities. Mimesis, or imitation, is redefined as the necessity of taking the place of the
hidden and withdrawn real object and turning into it. Harman, thus, presents a new model of
imitation to counter classical understandings of mimesis. This article, drawing its inspiration from
the philosopher’s essay “A New Sense of Mimesis,” introduces this new model into discussion. It
also attempts to demonstrate why Harman’s harsh criticism of irony, based on the new model,
contradicts the model’s own functioning.