Ülkemizde dahil tüm dünyada yaşam süresinin uzamasıyla birlikte,
bulaşıcı hastalıklara bağlı ölümler azalmakta ancak kanser, kalp yetmezliği,
nörodejeneratif hastalıklar, kronik obstrüktif akciğer hastalığı ve diyabet
gibi bulaşıcı olmayan hastalıkların görülme sıklığı ve bu hastalıklara bağlı
ölümler artış göstermektedir. Bu tür hastalıklarda bireyler fiziksel, psikolojik
ve bilişsel işlevlerde kayıplar yaşamakta ve özellikle yaşamın son döneminde
çeşitli zorluklarla karşı karşıya kalmaktadır. Bu gelişmeler, palyatif bakım
gereksinimini ve talebini giderek artırmaktadır (Morin et al., 2017; Marmot
& Bell, 2019).
Bireylerin, kronik hastalıklarla uzun süre yaşamaları beraberinde ağrı,
acı çekme gibi komplikasyonlara maruziyet süresini uzatmıştır. Palyatif
bakımın temel amacı, hastaya tanı koymak veya tedavi uygulamak değil,
hastanın yaşamının son döneminde deneyimlediği ıstırabı azaltmak ve
konforunu artırmaktır. Bu amaç doğrultusunda semptomların etkili bir
şekilde yönetilmesi son derece önemlidir (Robinson, Gott, Gardiner &
Ingleton, 2017).
Yaşamı tehdit eden kronik hastalığı olan bireyler, hastalık sürecinde,
tedavi sonrası ve özellikle terminal dönemde sıklıkla çoklu ve kontrolü
güç semptomlarla karşılaşmaktadır. Bu semptomlar arasında ağrı, bulantı
ve kusma, kaşeksi, halsizlik, konstipasyon, dispne, depresyon, anksiyete,
ajitasyon, deliryum ve konfüzyon yer almaktadır. Yapılan araştırmalar,
ağrının en yaygın görülen ve hastaların deneyimlediği ıstırabı en çok artıran
semptomlardan biri olduğunu göstermektedir (Al Ansari et al., 2021; Doğan
& Saritaş, 2021).