Bu makale, Minimalizm sanat akımını ve Robert Morris’in bu akımdaki öncü rolünü, İsimsiz (L-Kirişler) ve İsimsiz (Işıklı Halka) heykelleri üzerinden incelemeyi amaçlar. Heykeller, minimalizmin sadelik, nesnellik ve biçimsel yalınlık ilkeleriyle analiz edilerek, geometrik formların estetik, felsefi ve algısal etkileri ile izleyici deneyimini ele alır. İsimsiz (L-Kirişler), kontrplak malzemenin sağlamlığıyla mekanda güçlü bir etki yaratırken, İsimsiz (Işıklı Halka), floresan ışığın değişkenliğiyle dinamik bir algı sunar. Bu farklı malzemeler, izleyiciyi pasif olmaktan çıkarıp eserin anlamını kendi bakış açısıyla oluşturmaya iter. Morris, sanatı izleyiciyle diyalog kuran bir alana dönüştürür. Araştırma, minimalizmin geometrik formlar üzerinden Morris’in yenilikçi yaklaşımını ve sanat tarihindeki etkisini vurgular. Her iki heykel, izleyicinin katılımını merkeze alarak sanatın geleneksel algısını sorgular ve 1960’larda Morris’in gerçekleştirdiği bu değişim, çağdaş sanata önemli katkılar sunar.