Figüratif sanat, insanlık tarihinin geçmişinden günümüze kadar pek çok uygarlıkta, çeşitli kültürlerde ve farklı biçimlerde kendini göstermiştir. 19. yüzyılın ortalarına kadar gerçeği olduğu gibi yansıtan bu sanat, soyutlama kavramıyla karşılaşmasıyla birlikte formda değişiklikler yaşamaya başlamıştır. Bu değişimler, heykel sanatında da kendini göstermiş ve gerçeği doğrudan yansıtmaktan çok, formlar ile renkler arasındaki ilişkiyi keşfetmeye yönelik bir tutum sergilemeye yönelmiştir.
Figüratif heykel alanında, Constantin Brancusi, Henri Matisse, Henry Moore gibi yabancı sanatçılar eserler verirken, Türkiye’de Ali Hadi Bara, Şadi Çalık, Zühtü Müridoğlu gibi sanatçılar bu alanda önemli eserler üretmiştir.
21. yüzyılda, teknolojinin hayatın her noktasına entegre olmasıyla birlikte sanat dünyasında da önemli değişimler yaşanmıştır. Dijital sanat, heykel sanatına da etki etmiş; teknolojinin desteğiyle sanatçıların üretkenliği ve yaratıcılığı artmıştır. Dijital sanat, figüratif soyutlama anlayışıyla tasarlanan heykellerin daha kısa sürede ve istenilen boyutlarda üretilmesine olanak tanırken, sanatçılara aynı zamanda teknolojik disiplin içerisinde rahatça uygulanabilecek soyutlama formları sunmaktadır. Bu soyutlama formları, kullanılan yazılımlar aracılığıyla oluşturulmakta ve gerçek ortama aktarım sürecinde çeşitli cihazlar sanatçıya kolaylık sağlayarak zaman tasarrufu sunmaktadır.
3B yazıcılar, CNC makinaları gibi birçok cihaz karşımıza çıkarken Zbrush, Blender, Maya gibi modelleme yazılımlarla da karşılaşmaktayız. Bununla birlikte poligon düşürme, dilimleme ile heykel yapma tekniklerini de görmekteyiz.
Bu çalışma, figüratif soyutlamanın 21. yüzyıldaki dönüşümünü ve bu dönemde üretilen eserlerin üretim süreçlerini incelemektedir. Özellikle insan zihniyle hesaplanması zor olan soyutlama formlarının, dijital programlar aracılığıyla nasıl oluşturulacağını organik modelleme, poligon düşürme ve dilimleme disiplinlerinin nasıl yapıldığını aktarmaktadır.