Sanat varoluş ’undan bu yana bulunduğu çağın en önemli değeri olmuştur. Teknolojinin hızla gelişmesi ve değişmesiyle kendisine her daim yeni imkanlar ve yöntemler bulmayı başarmıştır. 19. Yüzyıl ve 20. Yüzyıl başlarında İkinci Dünya Savaşının çıkması insanları yeni arayışlara itmiştir. Endüstri çağı olarak bilinen bu dönem sanatın doğası gereği, toplumla etkileşim içerisinde olmuştur. 20. Yüzyılda doğan Kübizm ve Ansamblaj tekniği sanatı yeni arayışlar içerisine sokmuştur. İkinci Dünya Savaşı ve beraberinde getirdiği seri üretim alternatif sanat arayışlarına sebep olmuştur. Hazır nesneleri sanatsal objelere dönüştüren Duchamp ‘çeşme’ eseriyle nesneyi izleyici ve sanatçı arasında aracı olarak kullanmış, seyirciye eser içerisinde yaşama olanağı sunmuştur.

Günlük hayatta kullandığımız hazır nesneleri herhangi bir üretim yolu ve kendi teknikleriyle yapısal özeliklerini bozmadan uygulamalar ve düzenlemeler gerçekleştirmek çağımız sanatçılarının da kullandıkları bir ifade biçimidir. Sanatı katı estetik ’ten kurtarmayı başaran kavramsal sanat için malzeme bir araçtı. Postmodernizm multi kültürel bir anlayışla ihtiyaçlar doğrultusun da üretilen nesnelerin sanatçı aracılığıyla yeni nesnelere dönüşmesini sağlar. Atık malzeme ifade özgürlüğü açısından oldukça zengindir. Atık malzemenin ve metalin günümüz çağdaş sanatın da bu kadar kullanım alanı bulamasını sorgulamak gerekir.


Yürütülen bu tez çalışması, Dadaizm’le birlikte ortaya çıkan hazır nesne kullanımı bağlamında hurda metalin, yapısal değişikliği bozulmadan, heykele dönüşüm süreci ve 20. yy. da hazır nesne kullanan sanatçıların teknik ve yöntemleri de incelenerek kişisel uygulamalarla örnekler verilerek irdelenmiştir.

Araştırma da hazır nesnenin ve hurda metalin heykel sanatında kullanımıyla ilgili yaklaşımlar incelenmiş, kişisel uygulamalar ve yöntemler kullanılarak heykel uygulamaları yapılmıştır. Bu doğrultuda; hurda haline gelmiş metaller, çeşitli tasarımlar altında çeşitli heykel teknikleri kullanılarak yeniden değerlendirilmiştir.