İlk olarak 1956 yılında McCarthy ve arkadaşları tarafından ortaya atılan bir fikir olarak
gündeme gelen yapay zekâ uzun yıllardır üzerine çalışılan bir alan olmuştur. Temelleri Babbage ve
Turing’e kadar dayanan bilgisayar teknolojisinin bir alt çalışma alanı olan yapay zekâ günümüzde
oldukça gelişkin bir boyuta ulaşmıştır. İnsanlığın en karanlık distopyalarını anlatan birçok filme
kendisine yer bulan yapay zekâ bugün Avrupa Birliği tarafından üzerine yasa hazırlanması ihtiyacı
duyulacak boyutlara erişmiştir. Özellikle 2022 yılında yayınlanan ChatGPT ve onun ardılları olan yapay
zekâ modellerinin bugün hemen her alanda kullanılmaya başlandığını görmek mümkündür.
Başlangıçta metin tabanlı olarak başlayan ChatGPT bugün Sora isimli son versiyonuyla neredeyse
kusursuz fotografik görseller ve videolar üretebilmektedir. Bugün Midjourney, ChatGPT, Leonardo AI,
HeyGen ve Sora gibi farklı yapay zekâ yazılımlarının kombinasyonlarıyla sadece metin komutu girerek
sıfırdan bir filmi tasarlayabilmek mümkün hale gelmiştir. Netflix gibi kullanıcı verileri üzerinden içerik
üretimine müdahale etme eğiliminde olan dijital platformlar için son derece kullanışlı bir alan olarak
görülen yapay zekâ ile üretim fikri yakın gelecekte yaygın bir içerik üretim biçimi olma potansiyeline
sahiptir. Bu gelişmelere ek olarak sanal gerçeklik teknolojisinde yaşanan gelişmelerle birlikte sanal
evren (metaverse) giderek daha da genişlemektedir. Sinemanın yaratım gücüne şüphesiz çok önemli
katkılar sağlayacak olan yapay zekâ aynı zamanda bazı olumsuz sonuçlar doğurma potansiyeline de
sahiptir. Bu çalışmada son yıllarda özellikle yapay zekâ teknolojisinde yaşanan gelişmelerin dijital
sinema ve sinemanın geleceği üzerindeki etkisi hermenötik (yorumsamacı) yaklaşımla irdelenecektir.
Çalışma Hakan Erkılıç’ın (2017) “Akışkan Sinema” yaklaşımı izleğinde yaşanan yeni gelişmelerin fikir,
üretim ve dağıtım aşamalarına kadar olan süreçlerde ortaya çıkacak dönüşümlere odaklanarak dijital
sinema ve gerçeklik tartışmalarına katkı yapmayı amaçlamaktadır.